van het eiland af

Een maand geleden schreef ik mijn vorige bericht. Inmiddels is het een en ander veranderd en gebeurd, dus tijd voor een nabeschouwing. Laat ik beginnen waar ik was gebleven, in Ljubljana, Slovenië. Daar bracht ik de kerstdagen door met familie, die ik sinds begin oktober niet meer had gezien. We hebben het erg leuk gehad met elkaar, Ljubljana is een leuke stad en m’n ouders zijn erg mooi komen te wonen.

Met Reinier en Matthijs hadden we het idee opgevat om te treinen naar Sarajevo, omdat we toch al in de buurt waren. Die gedachte bleek wat optimistisch want de treinreis duurde meer dan 12 uur. Dat treinen was overigens wel een hele leuke ervaring, dwars door Slovenië, Kroatië en Bosnië. Sarajevo was al helemaal indrukwekkend. De geschiedenis van deze gepijnigde stad is maar al te bekend en is daar ook van de straat te rapen. Enerzijds door vervallen gebouwen vol met schietgaten, anderzijds door de ontelbare graven uit 1992 en ‘95. Het verhaal van de belegering wordt voelbaar als je merkt hoe de stad ligt ingeklemd tussen de heuvels. Als het oorlogsdrama even buiten beschouwing wordt gelaten, is Sarajevo wel een ontzettend mooie stad, waarin verschillende etniciteiten en religies juist goed samenleven. Ik ben zelden in een stad geweest waar mensen zo gastvrij en geïnteresseerd zijn. Ook is de invloed van het Ottomaanse rijk duidelijk merkbaar in de Turkse oude stad. Gecombineerd met de lage kosten is een trip daar naar toe dus erg aan te raden!

Genoeg promo, we moesten ook weer terug. Na nog eens 13u in de trein hebben we nog verlaat Sinterklaas gevierd, alvorens naar Krvavec te togen. Krvavec is een skigebied op 20 minuten rijden van Ljubljana, dat qua kwaliteit denk ik niet onderdoet voor Franse of Oostenrijkse gebieden, maar niet bijzonder groot is. Maar ja, als het zo dicht bij is maakt dat natuurlijk ook niet meer uit. Daar kwam bij dat hele gebied in de wolken lag, en daardoor elke afdaling weer een verrassing was.

Oudejaarsdag vloog ik terug naar NL om oud&nieuw met vrienden te vieren, zoals altijd. Omdat ik nog 10min moest inhalen, reden we 3 januari weer terug naar Oxford. Het leek erop dat ik voor altijd op het eiland moest blijven, want telkens was weer een tegenslag. Ik moest namelijk nog wel de lucht in. En krijg je het: er waren geen brandweermannen, was schuim in de brandslang was bevroren, de baan was dicht, geen slots, etcetera. Gelukkig hoefde ik maar één rondje VFR, en daarom kon ik aan het eind van de dag alsnog een rondje vliegen. En toen begon het te sneeuwen. Heel Engeland zat op slot, en ik kon niet uit Langford Halls komen, laat staan naar het vliegtuig dat op Luton stond. Gelukkig was m’n vlucht geannuleerd en kon ik omboeken. Geluk bij een ongeluk was wel dat we, zoals piloten gewoon zijn, een ijsbar hebben gebouwd. En niet zomaar een, nee, waterpas, met koelkasten, toegangspoort, barkrukken, statafel en verlichting. Die avond was dan ook een bescheiden feestje met ongeveer 50-60 man van Langford.

Nu zit ik weer in Amsterdam. Twee vrienden van m’n studentenvereniging waren zo aardig om een kamer vrij te houden voor me. Nu moet ik alleen nog meubels, want het enige wat ik nu heb is een matras en dozen. Verder ben ik alweer aan de slag bij EPST, waar ik me aan het voorbereiden ben op deMulti Crew Cooperation (MCC) cursus straks. In deze cursus van een paar weken leer je samenwerken (dat is veel ingewikkelder dan het klinkt) en een straalvliegtuig vliegen. Ergens in maart hoop ik daarmee te beginnen, nu ben ik al bezig om checklists en standard operating procedures (SOP) te leren. Ook ben ik aan het solliciteren voor een bijbaan, ik hoop weer bij mijn oude werkgever terecht te kunnen. Helaas merk ik dat ook hier de recessie heeft toegeslagen. In het laatste picasa-album heb ik heel wat foto’s gezet, dus…

edit: een filmpje van m’n laatste vlucht: youtube.com

het zit erop

Eindelijk. Afgelopen maandag heb ik m’n Instrument Rating Test (IRT) in één keer gehaald. En daar ben ik natuurlijk ontzettend blij mee, dat is nauwelijks in woorden uit te drukken. Vorige week dinsdag werd ik voor het eerst ingepland. Het weer zat echter tegen, zoals altijd, en dus moest ik weer eens annuleren. Toen verloor ik de moed dat het dit jaar nog zou lukken, want Operations vertelde mij dat de rest van de week slechts een test per dag zou worden gevlogen, en ik stond vierde op de lijst. Na wat overleg en beraadslaging besloot ik toch te blijven en boekte ik als vangnet een ticket voor aanstaande donderdag rechtstreeks naar Ljubljana.

Het weer bleef slecht en er werd weinig gevlogen. Hoewel wij tot maandag geen sneeuw gehad hebben, was de rest van Engeland wel slecht. In eerste instantie zou ik zondag met Nicolai naar huis zijn gereden, maar even leek het erop dat hij ook niet thuis zou komen. Het was een grote ellende met de kanaaltunnel en boten. Uiteindelijk is het hem nog wel gelukt en hebben we zaterdag met de klas een afscheidsetentje gehad. Heel gezellig natuurlijk, maar wel gek om een einde te maken aan een periode van anderhalf jaar waarin je ontzettend intensief met elkaar geleefd hebt. Zeker als flightbuddy’s maak je alles samen mee, wat er toe leidde dat de laatste weken de meeste grappen tussen ons vieren (ook Maarten en Hanneke) gingen over hoe vaak we wel niet elkaar dezelfde verhalen hebben verteld. Hoe dan ook, zondag vertrok Nicolai en was het ineens een stuk stiller zonder buurman. Maandag zouden Maarten en Hanneke vertrekken (en begon de Langford-kerst-leegloop) en zou dus erg stil worden de laatste paar dagen.

Afgelopen maandag stond ik weer op het rooster, en het zag er goed uit. Totdat ik op school kwam en hoorde dat de baan gesloten was vanwege ijs. Ook kwam er een warm front vanuit het zuiden aan, dat veel sneeuw en ellende zou brengen. Ik stond gepland om rond 1400 de lucht in te gaan en rond 1200 werd de baan vrijgegeven. Een pak van mijn hart, want nu had ik eindelijk de kans om te gaan! Het was wel heel druk, want ik zat ook al met mijn vertrek in m’n hoofd. Maarten wilde om 1800 naar huis rijden, en voor die tijd zou ik dan alles moeten afgesluiten met OAA (handtekeningen, dingen inleveren, etc). Voor mijn vlucht was ik eigenlijk nog het meest daarmee bezig.

Na de vlucht door te spreken met Maarten klom ik dan wel in het vliegtuig. De route Birmingham (EGBB) – Gloucestershire (EGBJ) ging heel goed, eigenlijk zonder problemen. Ik deed een ILS op EGBB en NDB en visual circuit op EGBJ. De enige minpuntjes die de examinator had over de vlucht was dat ik een wat hoge snelheid had op de ILS (110kt zakkend naar 103kt), waarschijnlijk omdat er geen wind stond. Het tweede was dat ik een decision altitude (hoogte waarop je besluit om door te gaan met landen of weer optrekken) had berekend van 550 voet en pas op 530′ de missed approach inzette (wiki). Voor de rest was er niets noemenswaardig gebeurd. Onderweg terug naar Oxford vertelde de examinator dat ik geslaagd was, ik sprong een gat in de lucht!

Eenmaal geland ging ik gelijk verder met de boel afronden. Ik had de meeste handtekeningen van verschillende afdelingen al en had mijn logboek nog eens nagerekend. Ik dacht dat alles klaar was, toen bleek dat ik nog 10 minuten open had staan! Het was te laat om dat nog op te lossen met iemand, dus nu moet ik op 3 januari weer terug naar Oxford om even de motor te starten en weer stoppen. Er wordt normaal al 15 min gerekend voor taxiën, dus een vlucht is al helemaal niet mogelijk. Een voordeel is wel dat het me de gelegenheid geeft alles netjes af te sluiten en doei te zeggen tegen iedereen.

De reis naar Nederland was ommelands. Al na 30km kwamen we op een ijsbaan terecht en deden we 10 km in 2 uur. Daardoor misten we de boot, maar gelukkig konden we omboeken. Vanaf Mechelen was het weer ellende, en uiteindelijk kwamen we rond half acht in Ede bij Maarten’s ouders aan. Na 2 uurtjes slapen in de trein gestapt naar Voorburg, maar was ik mijn paspoort vergeten. Door dat en treinuitval stond ik 2u later nog steeds op het station. Eindelijk in Voorburg aangekomen was het wel erg gezellig met Annelies, Helene en de twee kleine nichtjes. Gistermorgen weer in de trein gestapt met hen en het vliegtuig genomen naar Ljubljana om kerst met de hele familie te vieren bij m’n ouders. Oudejaarsdag vlieg ik via ZRH weer terug naar Amsterdam om weer ouderwets o&n te vieren met vrienden.

Dat brengt mij bij mijn laatste punt: Fijne kerstdagen en gelukkig nieuwjaar. Tot ziens in 2010!

ps: dank aan iedereen voor alle bemoediging en reacties, voor en na..

een te gaan

Fieuw, dat hebben we ook maar weer gehad. De test waar ik al vijf weken op wachtte, de zogeheten 170A, kon ik op 4 december eindelijk vliegen. De dinsdag ervoor had ik nog kans gezien een normale les te vliegen, en alles zag er goed uit. Het weer zat eindelijk mee, ik had een goed vliegtuig en de route was ook top (Birmingham en terug). Alleen ging dat vliegtuig anderhalf uur voor vertrek kapot en moest ik dus snel de planning wijzigen. Elk vliegtuig verschilt wat betreft gewicht en zwaartepunt, maar ook qua vermogen en cockpitfuncties (in jargon: DME wilde niet slaven, geen electric altimeter en geen altitude alert, o.a.). Allemaal dingetjes waar je prima mee kan gaan vliegen, maar het niet makkelijker maken voor een test.

Zoals altijd voor examens had ik eigenlijk niet echt zenuwen, maar dat veranderde in het vliegtuig. Ik maakte een paar foutjes en dan spookt het al snel door je hoofd dat alles verloren is. Vaak is dat niet het geval en dat moet je dus ook steeds tegen jezelf blijven zeggen. Uiteindelijk was de slechtste vlucht die ik hier heb gehad, en dat is natuurlijk al helemaal niet de bedoeling. Gelukkig was het niet zo erg als ik dacht en was het oordeel een partial pass. Dat hield in dat ik voor 1 van de 6 onderdelen was gezakt en dat opnieuw moest doen. Dit onderdeel was de non-precisie nadering op een NDB. Kort gezegd is dat een baken dat je alleen maar vertelt waar dat ding ten opzichte van jou is, dus niet welke radiaal of hoe ver of wat dan ook. Het nare van dit ding is ook, dat de richting die het aangeeft afwijkt als je ook maar in de kleinste bocht zit. Wat ik nu had gedaan, was dat ik de descentprofile (hoe hoog je moet zitten op bepaalde afstand van de landingsbaan) verkeerd had gelezen. Ik dacht dat ik op 3 mijl op 1650 voet moest zijn, terwijl het eigenlijk 1260 was. Toen ik daar achter kwam, was het te laat om het goed te krijgen.

Het duurde even voordat ik weer op het rooster kwam. Woensdag moest ik annuleren, in eerste instantie omdat de bewolking te laag was. Maar net toen het opklaarde kon ik geen slots meer krijgen (om op te stijgen & te landen). De dag daarna zou Maarten een vlucht hebben. Hij kon echter geen slots krijgen op andere vliegvelden en ik hoefde alleen maar rond Oxford te vliegen. Na een hoop lobbyen en gedoe heb ik eindelijk zijn vliegtuig kunnen overnemen. De examinator kon ook,het  weer was prima, dus het leek goed te gaan. Alleen kwam de voorgaande vlucht terug met de melding dat bepaalde elektrische en brandstofsystemen kapot waren. Ik zag de bui dus alweer weer hangen. Gelukkig kon de kist worden opgelapt. Tijdens deze vlucht was er helemaal niets aan de hand, behalve dat hij m’n asymmetric go-around (= niet landen maar voor de baan optrekken op één motor) nog een keer wilde zien. Ik had eindelijk die stomme 170 binnen!

Nu alleen nog het ’staatsexamen’ (instrument rating test, IRT). Het formulier waarmee je dat ding aanvraagt heet 170A, vandaar dat de test die ik net gedaan heb ook zo heet. Daarmee laat je namelijk zien dat je niet tijd en geld van de inspectie (en jezelf) verspilt. De IRT wordt gezien als de moeilijkste test van de vliegcarrière, dus ik moet nog even doorzetten. OAA heeft nu een hoop examinators hierheen gehaald, dus ik zeg nu nog eenmaal: als het weer meezit, ben ik zo thuis.

een tijdje niks doen

Zoals waarschijnlijk wel duidelijk is, ben ik nog steeds niet weg uit Oxford. Na het vorige bericht is het alleen maar slecht weer geweest en heb ik inmiddels drie weken niet gevlogen. De eerste week was dat vanwege te laag hangende bewolking, sindsdien omdat de wind te hard is. Ik hoor veel mensen vragen waarom dat een probleem is, omdat het doel van deze fase toch is om te leren vliegen bij slechte weersomstandigheden. Dat is ook zo, maar er zijn wel grenzen. Zo moet je (als je geen autopilot met autoland-functie hebt) toch wel de grond zien om er op te kunnen landen. Wat wind betreft, het hele idee van een vliegtuig heeft met luchtstromen te maken, en een harde zijwind kan daarom grote gevolgen hebben (vliegtuig niet recht krijgen voor landing, meer lift op een vleugel waardoor je om klapt, etc). Voor een Seneca is de maximale zijwind 17kt (zo’n 32 km/h), een verkeersvliegtuig is veel groter en zwaarder en kan dus winden tot zeg 40kt hebben.

Kortom, we hebben niet kunnen vliegen en dat is best vervelend als je alleen nog de 170 en IR test hoeft te doen. Gelukkig heb ik nog wat uren tegoed, en kan ik nog een lesje doen voor m’n eerste test. Als het goed is ga ik morgen naar Cardiff, maar een lage drukgebied boven Nederland kan roet in het eten gooien met harde noordelijke winden hier. Gisteren is Nicolai daarheen gevlogen, en het scheelt al een boel om weer in een vliegtuig te zitten en kunnen zien hoe het ook alweer ging. Wanneer ik echt klaar ben blijft dus de vraag, maar via mijn twitter (<- linkerkolom op m’n blog) ben ik te volgen.

Als we niet vliegen is de grote vraag wat we dan wel doen. En het antwoord is niet veel. Elke dag hoop je dat het morgen anders is en gaan dus niet op stap. Inmiddels heb ik me erbij neergelegd en kan ik overweg met de verveling, maar het is een tijdje dramatisch geweest voor ons allemaal. Het lijkt echt een gevangenis en de muren komen op je af. Heel frustrerend was het ook dat ik hier zat te niksen terwijl ik eigenlijk naar de dies natalis van Plancius wilde. Nu, echter, hebben we manieren gevonden om je elke keer weer even mee te vermaken en zo spring je van hoogtepuntje naar hoogtepuntje. Zo ben ik een paar dagen bezig geweest met m’n films catalogiseren. Ook zoek ik veel naar nieuwe muziek, en op facebook gebeurt ook altijd wel wat. Tenslotte gaat de dag ook redelijk snel als je elke dag 2 films kijkt.

Goed, jullie zijn weer op de hoogte van mijn non-avonturen. Zodra er nieuws is zal ik dat natuurlijk posten. In de tussentijd heb ik weer een paar foto’s op picasa gezet, en ik had ook nog niet gemeld dat ik laatst een filmpje op youtube had gezet om het gevoel van cloudsurfen te laten zien, dus bij deze. Ik denk aan jullie allemaal, tot gauw.

als het weer zo blijft

Oei, er zit schot in de zaak. Ineens heb ik het aardig druk gekregen. Laat ik beginnen waar ik was gebleven. Vorig weekend was ik in Londen met de jongens van Wasemkapf. Erg raar om elkaar ineens op straat in een ander land tegen te komen, maar wel heel relaxt. Relaxt om hen weer te zien, relaxt om even weg te zijn uit het grauwe Langford en te kunnen ontspannen. En dat laatste was maar goed ook, want maandag werd gelijk de druk opgevoerd.

De afgelopen dagen heb ik twee sim’s gehad en ben ik naar Bournemouth en Birmingham/Gloucester gevlogen. Dat lijkt op het eerste gezicht niet zoveel, maar het is heel inspannend als je er eenmaal mee bezig bent, vooral de echte vluchten. Wel is het erg leuk om te doen. De beide vluchten kreeg ik aardig veel met turbulentie te maken. Naar Bournemouth vanwege een weerfront dat er aankwam, vandaag naar Birmingham vanwege wat Cumulus en op de ILS wake turbulence. Dat laatste is de verstoring van lucht door een ander vliegtuig, dat waarschijnlijk voor me was geland. Als je daadwerkelijk in de wake (zog) zit kan dat fatale gevolgen hebben, maar op deze afstand merkte ik het ook al duidelijk. Het is een gek gevoel, dat me nog het meeste deed denken aan toen we met de Wasemkapf I (ons wijlen 7,5pk motorbootje in Amsterdam) over het IJ probeerden te gaan. Door de (naar verhouding) kleine massa (/inertie) beweeg je als een soort blad, overgeleverd aan externe factoren. Op het IJ betekende dit, dat we zijwaarts over het water gingen zonder enig stuurvermogen, hier betekende het dat enorme bewegingen met de stuurkolom nodig waren en je meer dwarrelt. Kortom, een hele belevenis. Onder andere dit had tot gevolg dat tijdens een touch & go een passagier (student in groundschool) moest overgeven. Gelukkig waren we voorbereid en was een kotszakje afdoende remedie.

Het was vandaag wel prachtig weer om te vliegen, en ik heb het gevoel dat ik helemaal klaar ben voor de komende testen. Dat mag ook wel, want ik heb alleen nog een korte vlucht op dinsdag voordat ik de zogeheten 170A moet vliegen. Dat is een test die ervoor zorgt dat je de echte IRT (=instrument rating test) niet voor niets doet, en dus niet de tijd verspilt van de inspectie. En je eigen geld, want die dingen zijn bepaald niet gratis. Afgelopen week heb ik ook de radiocommunicatie-test gedaan, en dinsdag vernieuw ik m’n medisch brevet, dus woensdag is de eerste dag waarop ik die 170A zou kunnen vliegen. Wanneer het precies gaat gebeuren blijft een gok, want er is een kleine wachtlijst en het weer moet natuurlijk meezitten. En dat laatste is iets wat niet vanzelf spreekt deze tijd van het jaar. Zodra ik deze test gehaald heb mag ik verder met de IRT. In principe zou ik het dus nog kunnen halen voor de 20e november, maar het kan verkeren.

de bomen verkleuren

Al mijn kreten dat we bijna klaar waren, bleken wat voorbarig. Het tempo is aardig afgezwakt en nu hebben we nog slechts twee events per week. Na ons kwam een dubbele klas en daardoor zit elke instructeur opgescheept met meer studenten dan normaal. Ik had gehoopt voor de dies natalis van Plancius klaar te zijn, maar dat zit er helaas niet in, aangezien ik nu nog 3 simsessies en 5 vluchten te gaan heb. Gelukkig is Aer Lingus vandaag begonnen met een nieuwe lijndienst op Eindhoven en kan ik vrij voordelig pendelen dat weekend.

Vorige week zijn Nicolai en ik allebei naar Bristol Filton en vervolgens Gloucester gevlogen. Een mooie vlucht, en voor het eerst een route gevlogen zoals dat ook tijdens de IR test straks zal gaan. Dat ziet er ongeveer zo uit:

• Een standaard vertrek in gesimuleerde wolken (met schermen dus)
• een precisie-landing (ILS) tot vlak boven de baan
• dan optrekken waarbij motoruitval wordt gesimuleerd
• uitwijken naar andere luchthaven
• daar holden en nonprecisie (NDB) landing op 1 motor (tot hier met schermen)
• weer optrekken en een rondje om het vliegveld, nog steeds op 1 motor
• een touch&go
• general handling met schermen (stalls, unusual attitudes, partial panel)
• op zicht landen in Oxford

Een dergelijke vlucht duurt ongeveer 2 tot 2,5 uur, en ik kan je vertellen dat het best slopend is om alles in je eentje te moeten doen. Wel is het leuk om met het echte werk bezig te zijn; je vliegt ook gewoon tussen de grote jongens als BA, KLM, Easyjet en Ryanair. Vandaag heb ik een simulatorvlucht naar Birmingham en Gloucester, donderdag vlieg ik waarschijnlijk naar Cambridge en Cranfield.

Gelukkig is hier gezellig als vanouds. Elk weekend is het weer een dolle boel met alle EPST’ers. Vanwege het halfjaarlijkse graduationball afgelopen zaterdag waren er nu ook oud-studenten bij. Voor de meeste mensen hier is het weekend het moment om bij te komen van de drukke week, maar voor ons is het eigenlijk het hoogtepunt van de week omdat we doorgaans niet veel uitspoken. Wel heb ik net als vele anderen hier een nieuwe verslaving gevonden: het kijken van The Unit. Dat doe me er aan denken; vorige keer schreef ik dat m’n terrabyte schijf was gecrasht. Nu, Western Digital was zo aardig om mijn defecte harde schijf te vervangen met een betere 2TB versie.

Dit weekend komt Wasemkapf naar Londen. Na jaren planning zit het er dus echt aan te komen, alle lichten staan op groen. De vorige keer dat ik hen zag ging het niet helemaal goed, dat was het weekend vlak na mijn vorige bericht. Toen ben ik van een trappetje gedonderd waardoor ik een lichte hersenschudding had, haha. Het verjaardagenfeest van familie die dag was voor mij dus niet echt een succes. Gelukkig had ik daarna een rustige week en hoefde ik geen vluchten te annuleren.

Goed, dit was wel ongeveer alles wat ik te vertellen had. Rest mij niets anders dan je er op te wijzen dat er in het laatste album op picasa wat mooie fotootjes staan die ik tijdens Nico’s vlucht heb geschoten. Ook veel dank aan iedereen voor het mailen en andersoortige berichten, ik vind het altijd leuk om van anderen te horen!

de avonturen van…

Vandaag is een hele mooie dag. De zon schijnt en ik vlieg weer vrolijk naar de Lage Landen. Reden genoeg om jullie deelgenoot te maken van alle wonderlijke avonturen die ik de afgelopen tijd heb beleefd. Dus we kunnen we het kort houden.

Nico en ik tuffen vrolijk door. In tegenstelling tot Goodyear lopen we voor op de rest van de klas qua aantal vluchten, dus we hopen hier redelijk snel klaar te zijn. Elke week hebben we ca 3 dingtjes, meestal een sim-sessie maar soms ook een echte vlucht. Dat betekent dat we het grootste deel van de week thuis zitten, maar die 1,5 uur van de dag zijn dan wel zwaar intensief. In de sim wordt nu alles op ons losgelaten: turbulentie, windshear, motoruitval, gare radiocommunicatie, vreemde naderingsprocedures etc.  Erg leuk om mee bezig te zijn!

Af en toe mogen we dus ook nog in het echte vliegtuig stappen. Vorige week is Nicolai naar Birmingham gevlogen en ik naar Coventry. Dat is wel echt wat anders dan in de simulator, want sommige dingen (zoals een superdrukke radiofrequentie van London Control) zijn niet na te doen. Allebei kregen we ook te maken met verkeersleiders die ons al vroeg van het geplande pad afhaalden en een andere procedure lieten vliegen. Zoals je op de foto’s kan zien, zitten er nu schermen om ons heen waardoor we zelf niet naar buiten kunnen kijken. Dat het zicht van de instructeur daardoor ook wordt belemmerd, werd duidelijk toen we tijdens Nicolai’s vlucht een melding kregen: Traffic 12 o’clock, opposite direction, no height information. Hij zat eigenlijk op 1 uur en op dezelfde hoogte. Ik sprintte snel naar voren om de instructeur erop te wijzen, die gelijk de controle overnam. 5 Seconden later en we zouden toast zijn.

Naast het vliegen gebeurt er niet zoveel. Mijn terrabyte schijf heeft ineens de geest gegeven, dus ik ben al mijn video kwijt. Ik heb nog nooit zo snel een boek uitgelezen.. ’s Avonds is de verveling soms zo erg dat we na het eten gewoon een half uur uit het raam staren, haha. Gelukkig vinden we vaak ook nog wel wat leuks. Zo hebben we eergisteren Koehandel zitten spelen en zijn we gister een tijd bezig geweest met een filmpje monteren. Ook trekken we best vaak op met de laatste groundschool-klas. Afgelopen weekend hadden zij net de eerste test gehad en wij hebben altijd tijd, dus hadden we een doldwaas weekend in Oxford. Zelden hier zo’n gezellige boel meegemaakt.

Nu is het tijd om naar Nederland te gaan. Annelies is vandaag jarig (en Evelien morgen), en m’n ouders komen ook over dus we kunnen zondag met de hele familie hun (en Matthijs’) verjaardagen vieren. Vanavond ben ik in Leiden, vrijdag Voorburg, zaterdag Amsterdam en zondag Katwijk en Zoetermeer. Als onze wegen kruisen: tot dan, anders de groeten.

oh foto’s…

two shots of happy, one shot of sad

De afgelopen week was een sombere voor de (studenten-) luchtvaart. Eerst is vorige week woensdag in Coolidge, AZ een Warrior van OAA tegen een Cessna 152 van een andere vliegschool gevlogen. Daarbij is een van de studenten van de C152 gestorven nadat hij op 75′ uit het vliegtuig sprong (link). Vervolgens hoorden we gisteren dat in Spanje een Seneca van de NLS (Nederlandse Luchtvaartschool, red) om vooralsnog onbekende redenen is verongelukt (link). Hierbij zijn beide studenten (Nederlanders, 18 & 20) met hun instructeur omgekomen. Deze berichten kwamen best hard aan en laten zien hoe gevaarlijk vliegen eigenlijk kan zijn. Zelf heb ik ook nog in het betrokken vliegtuig bij Coolidge gevlogen. Iedereen voelt zich dan ook gezegend dat hij/zij niet zelf betrokken is geweest bij een serieus ongeluk, en ik hoop ook nooit iets dergelijks mee te maken. Hierbij mijn medeleven voor de nabestaanden.

Gelukkig zijn er ook vrolijkere verhalen te melden. Zo ben ik afgelopen weekend naar Nederland geweest (altijd fijn), waarbij ik op de flightdeck van de Fokker 70 van KLM mee mocht. Wederom een erg leuke crew, en het was ook erg leuk om eens een Fokker van dichtbij te zien. Een aangename ervaring was ook dat bijna alles wat gebeurt in de cockpit (behalve jet-gerelateerde dingen), nu bekend voorkomt. De take-off briefing kon ik ook voor het eerst volgen, omdat ik zelf ook dergelijke dingen vlieg. Zo deden we een standard Daventry departure vanaf Birmingham en Daventry is een radiobaken (en stad) dat wij ook veel gebruiken. Eigenlijk doe ik nu ook elke keer zo’n trip, alleen wat korter.

Gisteren had ik de eerste volledige route in het echte vliegtuig. Na een paar keer een route in de simulator gehad te hebben was het tijd om naar Bristol Filton te vliegen. Dat is ongeveer als volgt: je stijgt op vanaf Oxford en onderschept de 313 koers van het OX baken naar MORTN (5-letter woorden zijn punten op een bepaalde radiaal en afstand van een baken als Daventry) en klimt ondertussen naar 8000 voet. Vanaf MORTN naar BADIM waar je airway (luchtsnelweg) L9 op gaat. Even later ga je er bij ALVIN af, waar je door de luchtverkeersleiding naar een punt wordt geleid waar je de ILS voor de baan van Filton kan beginnen. ILS staat voor Instrument Landing System, en is kort gezegd een systeem waarbij in het vliegtuig een instrument zit, dat aangeeft hoe ver je van het glijpad af zit, zowel horizontaal als verticaal gezien. Dat glijpad moet je zien als een lijn die recht naar de landingsbaan leidt met een hoek van 3°. Het is natuurlijk de bedoeling daar precies op te zitten. Dit is ook het systeem dat de grote jongens gebruiken, en de basis is voor automatische landingen. Na twee keer zo’n nadering te hebben gedaan, klim je weer naar 5000′ en vlieg je rechtstreeks naar Oxford om daar een non-precision approach te maken. Dan moet je eerst een rondje draaien boven een radiobaken, waarbij je, afhankelijk van de afstand of een stopwatch, daalt en de baan moet zien te vinden. Tijdens dit hele verhaal ben je ook continu bezig met het praten met en wisselen van verkeersleiders, als ook het instellen en (via morse code) controleren van radiobakens. Weinig tijd om naar buiten te kijken dus.

Daarnaast proberen we af en toe cultureel te doen. Vorige week week zondag waren we naar Blenheim Palace geweest. Dat is een enorm landgoed hier een steenworp afstand vandaan, waar de Duke of Marlborough woont. Schijnbaar was Churchill (en princess Diana) ook deel van zijn familie, hij is er geboren en heeft er een tijd gewoond. Alsof het paleis niet indrukwekkend en groots genoeg was, is er ook een gigantisch park/meer wat erbij hoort. Helemaal geen slechte plek om te wonen dus. Van de genoemde vluchten en van dit bezoek heb ik foto’s op picasa gezet.

Verder gaat het als een speer. Morgen en overmorgen een vroege sim, waarna we nog zo’n 18 vluchten (incl. tests) te gaan hebben. Als het weer mee zit hoeven we hier dus helemaal niet zo lang te zitten. We zullen wel zien, er zijn geen banen dus geen haast.

de lucht van vermeer

Zoals beloofd heb ik album online gezet met foto’s van de wings uitreiking. Je komt er met deze link: link. Er zitten ook wat foto’s bij van de eerste vlucht. Over die eerste vlucht gesproken, dat was echt fantastisch. Het feit dat alles hier groen is met kleine meertjes en dat je rond en in wolken vliegt maakt het zoveel mooier dan vliegen in Goodyear! Ook is de baan maar half zo lang als die van GYR. Die was ook zo breed dat het geen zak uitmaakte waar je die kist neerzette. Hier is dat zeker wel belangrijk. Als je relatief zwaar bent moet je eerst helemaal naar het begin van de baan taxien en dan omdraaien voor het opstijgen, want anders is er niet voldoende baan beschikbaar voor een eventuele noodstop.

Tijdens die eerste vlucht kruiste mijn pad vlak na het opstijgen al een van de weinige wolken van die dag. Het is een heerlijk gevoel om in die wolk te duiken, en al die flarden over je heen te zien schuiven. Dan zit je even helemaal in het wit en vervolgens schijnt de zon weer volop. Heel mooi. Diezelfde zaterdag vloog ik met een andere student van m’n instructeur mee naar Bristol, waar hij twee keer een nadering via ILS deed. Leuk om te zien wat me te wachten staat. Duidelijk is in ieder geval dat het keihard werken wordt. Komende week moet ik waarschijnlijk twee keer in de sim en een keer echt vliegen. Die sims zijn heel handig, want dan kan je procedures trainen terwijl er veel minder druk op je staat. Eerstvolgende sim moet ik een standard departure vliegen naar MORTN, daar een paar rondjes holden, terug naar OXF om daar te holden en vervolgens via de NDB-procedure te landen. Ben heel benieuwd!

maar nu met vleugels

Er zijn een paar weken verstreken sinds ik vertelde dat de CPL binnen was. En ik moet bekennen dat ik veranderd ben. Op mijn schouders staan vanaf nu twee gouden strepen en ik heb een paar vleugels op mijn hart. Maar daarover later meer.

Toen ik aankwam in Amsterdam werd ik opgewacht door Helene & Matthijs, erg leuk! Ik verwachte rechtstreeks in de trein te stappen, dus dit was wel een aangename verrassing. Nadat ik er met het OV niet helemaal uitkwam en een taxi van RAI naar Huize Lydia had genomen (vreemde in eigen stad; om naar het Roelof Hartplein te gaan moet je toch naar RAI en dan met de 4?…), ben ik gelijk naar het Leidscheplein gegaan met Boonstra en Spaans. Erg gezellig, maar eigenlijk nog steeds niet thuis want op dat vervloekte plein is natuurlijk alles toeristisch, serveersters incluis. Maar toch lekker om eindelijk weer een terras met vrienden te pakken op het altijd mooie plein.

De dag erna kon ik gelijk verder met spullen uitzoeken voor Oxford. Ik moet zeggen dat ik het nu wel een beetje zat begin te worden; koffers huis in, dozen van zolder, alles eruit, en alles er weer in (in een andere samenstelling). Op maandag had ik van 5 huizen sleutels waarvan geen enkele de mijne was. Hoe dan ook, er volgden nog een paar relaxte dagen in Amsterdam. Woensdag naar Vlieland gegaan met de familie, waar we zeldzaam mooi weer hebben gehad, dus lekker naar het strand. Ook was het heel leuk om weer met iedereen bij elkaar te zijn, ook met de kleine Linde en Evelien, die me bijna alleen nog maar kennen als oom vliegenier. Helaas moest ik zaterdag alweer op de boot naar huis, waar ik nog een hele avond gezellig kon borrelen.

De volgende dag stond in het teken van reizen; met de metro, trein, tram, bus, auto, vliegtuig, lightrail, tube, coach, taxi. Enige reden dat er geen fiets in dat rijtje staat, is omdat die natuurlijk in dat korte weekje alweer gejat was. Zoals eerder gemeld vloog ik met VLM, waardoor ik gelukkig iets meer bagage mee mocht. Met handbagage erbij was het wel 50kg, waardoor het eigenlijk een slecht idee was om op LCY te vliegen en vervolgens het hele OV-netwerk van Londen door te moeten. Wel een leuke ervaring, want we werden aangesproken door een first officer (FO) die meereisde. Het blijft elke keer weer leuk om verhalen te horen van mensen die verder zijn, e.g. die net een paar jaar uit de opleiding zijn.

Eenmaal terug in Oxford was het een groot feest van herkenning. Het is hier een gezellige boel met een stuk of 40 Nederlanders. Een paar dagen na onze aankomst kwam een verse klas binnen en op vrijdag was een grote bbq waarna we met de hele groep Oxford in gingen. Het is hier een week verrassend mooi weer geweest en dus was het elke dag feest op het gras buiten het gebouw. In de tussentijd had onze klas een week van first officer fundamentals, kort gezegd allerlei presentaties (voornamelijk over CRM) die je moeten voorbereiden (en tot nadenken aan moeten zetten) over wat een FO zijn eigenlijk inhoudt. Dit alles werd maandag afgesloten met de wings uitreiking, de ijdele maar mooie beloning voor het behalen van de CPL. Dit werd ook nog gevierd met een borrel, waarbij de directeur van OAA ons trakteerde. Die deed gelukkig gezellig mee en goot een kwart fles champagne in een keer z’n keel in.

Vandaag zijn we begonnen met het echte werk. Een eerste kennismakings-simulatorsessie.  Kennismaken met de Engelse (/Europese) radiotelecommunicatie, hun manier van werken en vooral ook de simulator. Die simulator is namelijk van een Beechcraft King Air, die reageert als een Piper Seneca V, terwijl we zelf op een Seneca II vliegen. Dat is gelukkig niet heel erg, omdat je voornamelijk op procedures traint. Ook heb je het idee dat je weer wat dichter bij het echte werk zit, haha. Hopelijk hebben we zaterdag onze eerste echte vlucht, ik ben heel benieuwd hoe het hier is. Zonder woestijn, met groen en bebouwing, met wolken, met druk luchtruim. We zullen zien.

Binnenkort betere foto’s, even wachten op een klasgenoot. Met een beetje geluk heb ik over een tijdje ook weer een eigen camera. ciao!